Πλησιαζουν οι μερες για να φυγει ο γυιος μου. Θα παει Ολλανδια για Μαστερ. Ειναι κατι που το θελει παρα πολυ κ ξερω οτι μ αυτο του ανοιγονται νεοι δρομοι. Οταν το εμαθα χαρηκα παρα πολυ, τωρα ομως με τρωει η ανησυχια. Ξερω οτι τα παιδια ειναι για να ανοιγουν τα φτερα τους κ να κατακτουνε οτι μπορουν κ οτι θελουν να διεκδικησουν. Θα το συνηθισω... που θα παει.... Σκεπτομαι συνεχεια τι ειναι καλο γι αυτον κ οτι δεν υπαρχει ωραιοτερο πραγμα απο το να εχεις διπλα σου ευχαριστημενους ανεξαρτητους κ δημιουργημενους ενηλικες. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ.......